"ญาติคุณXXXใช่ไหมครับ" หมอทักเมื่อผมเข้าไปในห้อง
"ผมเป็นเพื่อนครับ เค้าไม่มีญาติ"
"หมอจะรายงานผลการเอ็กซ์เรย์ให้ฟังนะ" คุณหมอหยิบฟิล์มเอ็กซ์เรย์ขึ้นมา แล้วก็เอานิ้วชี้ให้ผมดู
"ส่วนนี้คือปอดครับ"
"โอ้ ปอดมันก็ขาวดีนี่ครับ"
"ไม่ดีครับ ที่ขาวๆนั่นปอดเสียครับ"
"กรรม อย่างนี้มันจะรอดไหมครับคุณหมอ"
"คุณดูใจเพื่อนไว้ก่อนดีกว่านะ คืนนี้ก็มีสิทธิ์ม่องครับ"
ผมเดินน้ำตาซึมออกมาจากห้องหมอ แล้วก็เดินไปห้องคนไข้ที่เพื่อนผมอยู่
"เมิงหยิบมือถือให้กูที" เพื่อนผมพูดเสียงแหบแห้ง ผมส่งมือถือให้มันต่อสายหาแฟนเก่า ที่เคยเลิกกันไปเพราะดันห้ามมันสูบบุหรี่
มันพูดจาล่ำลากัน
"กูดีใจที่ไม่แต่งงานกับแจน กูตายกูก็ตัวคนเดียว" มันพูด
ผมรู้สึกเสียใจที่มันกำลังจะตาย แต่ก็ไม่กล้าร้องไห้ (ขนาดมันจะตายยังไม่ร้องเลย)
ผมนั่งเฝ้ามันทั้งคืน จนรุ่งเช้ามันก็ไป
ผมมองร่างที่ไร้ชีวิตของมัน จดจำใบหน้าของมันเป็นครั้งสุดท้าย
ผมไม่ร้องไห้เลยจนวันที่มันโดนเผา
ผมรู้สึกบาปที่สุดในชีวิต
เพราะว่าผมเป็นคนชวนมันสูบบุหรี่ตั้งแต่เรียนมัธยมต้น
แต่ผมเลิกได้
และมันเลิกไม่ได้
เมื่อมันตาย
ผมจะรับผิดชอบอย่างไร....
